Brabants Orkest schittert bij terugkeer in uitverkochte Kring
Vivaldi, Rossini en Schubert olv Jan Willem de Vriend
Een uitverkocht huis, schouwburgdirecteur Ad van Terheijden was
apetrots zaterdagavond bij de hernieuwde kennismaking met Het
Brabants Orkest. Tien jaar heeft het gezelschap Roosendaal links
laten liggen, omdat de 'grote steden' voorrang kregen. Maar
zaterdag bleek dat dat een misvatting is geweest, want Roosendaal
liep massaal uit voor het concert. Onder het publiek éminence grise
Nol Verkouteren, die als recensent van het Brabants Nieuwsblad
honderden concerten van het provinciaal orkest heeft meegemaakt.
Hij was zeer verheugd met de terugkeer van Het Brabants Orkest, dat
hij de afgelopen tien jaar niet meer gehoord en gezien had.
'Dirigent jan-Willem de Vriend houdt er een geheel eigen stijl op
na. Hij staat voortdurend te bewegen, ook al gebruikt hij geen
stokje.' Verkouteren roemde het gebruik van speciaal vervaardigde
koperen blaasinstrumenten - trompetten en hoorns zonder
ventielen - die een authentieke klank gaven. Dat bleek vooral
tijdens het eerste stuk, Semiranis van Rossini.
Verkouteren roemde de directie door De Vriend tijdens 'De
Tragische' symfonie van Schubert, waarin hij het orkest weliswaar
met zachte hand leidde, maar niet vergat op beslissende momenten
duidelijke accenten te leggen. Recensent Peter Korz over hetzelfde
programma, dat hij vrijdag in Breda bijwoonde: 'Tijdens de
uitvoering van De Vier Jaargetijden van Vivaldi zorgde de
strijkersdivisie van het 60-jarige orkest in de Zomer voor
een onstuimig onweer. Waarna de frisse groene weiden in
flinterdunne snarenklanken weer voor een aangename luisterervaring
zorgden. Het diepe instrumentale contrast bleek een van de
kenmerken die in deze reeks van vioolconcerten hoorbaar, maar ook
zichtbaar werden. Allereerst in de mate waarin de vaste
gastdirigent JanWillem de Vriend strak als een pilaar of juist
springend op de bok de musici aanvoerde. Maar ook bijWouter Vossen,
die zich als violist vol souplesse, vaart en muzikale glans talloze
malen naadloos wist in te passen tussen de vaak supersnelle tutti
passages. De blazers van het HBO kregen in deze nog steeds
favoriete natuurschetsen vrijaf. Hun plaats werd ingenomen door de
klavecimbel en de zeldzame langhalsluit met indrukwekkende
bijdragen in de door Vivaldi opgeroepen taferelen. Heerlijk hollen
en spannend stilstaan was veel minder aan de orde in Schuberts
Vierde Symfonie. Behalve een ophitsend menuet vol zwieren
en zwaaien en een nadrukkelijk aandeel voor een aantal oude koperen
en houten blaasinstrumenten - door De Vriend geprezen om hun fraaie
mengklank - bleek deze zogenaamde 'Tragische' toch een werk vol
zwaarmoedigheid en een overdaad aan herhalende motieven. De keuze
voor Rossini's populaire ouverture uit zijn minder bekende opera
Semiramide was in dat opzicht veel aantrekkelijker. Met
een fragiele melange op de hoorns, melodische slingers bij het hout
en opzwepende erupties bij het orkest bleek deze
seizoensintroductie direct een schot in de roos.
Paulus Smits en Peter Korz
Het Brabants Orkest met Rossini, Schubert en Vivaldi, olv Jan
Willem de Vriend en Wouter Vossen, viool. In schouwburg De
Kring.
Terug naar het overzicht